نجوای سرخ شهیدان/ شهید والامقام «منصور آرنگ» 

به گزارش نوید شاهد، شهید والامقام «منصور آرنگ» در نهم مهر ۱۳۳۷، در یکی از شهر های کوچک خلخال به دنیا آمد و در سن چهار سالگی به همراه خانواده به تهران آمد.

 پدرش محمد، کارگر بود و مادرش، مرضیه نام داشت.

وی پس از کسب دیپلم خود از هنرستان صنعتی تهران در جهاد سازندگی مشغول به خدمت به کشورش شد اما از ادامه تحصیل غافل نشد و در مدرسه شهید مطهری به تحصیل در حوزه علوم اسلامی پرداخت اما در کنار تحصیلش از فعالیت های انقلابی جا نماند  به عضویت کمیته درآمد و شبها در مسجد اباذر نگهبانی می داد.

تا پایان دوره کاردانی در رشته دبیر فنی ساخت و اتومکانیک درس خواند و معلم هم بود.

با شروع جنگ تحمیلی این شهید بزرگوار در اولین فرصت به ایستگاه ٧ آبادان اعزام شد. در شب عید مجروح شد و پس از مدت کوتاهی با وجود اینکه هنوز به طور کامل بهبود نیافته بود به علت تعهد و مسئولیتش در جبهه به جمع همسنگرانش پیوست.

اما انگار دوری خالق را نتوانست تحمل کند و در بیست و نهم اردیبهشت سال ١٣۶٠ در حالیکه برای نماز صبح وضو می گرفت خمپاره دشمن در چند قدمیش به زمین نشست و او را به آرزویش رساند.

این شهید بزرگوار در قسمتی از وصیت نامه اش می نویسد: مادر و پدر عزیزم من را ببخشید که نتوانستم در زندگی دنیوی دستگیری از شما و خواهران و برادرانم بنمایم و نیز خدمتگزار خوبی هم برای امت مسلمان ایران باشم.

وی در بخش دیگری از وصیت نامه اش می نویسد: مانند امام عزیزمان خمینی کبیر(ره) زندگی کنید تا درد مردم را خوب درک کنید و با وجدانی راحت شب را بیارامید.

روحش شاد و راهش پر رهرو باد.

از میهن و خانمان خود دور شدند 
مهمان ستاره های پر نور شدند 
آرنگ و سیاوشان این خاک کهن 
رفتند چه با وقار و منصور شدند

انتهای پیام/